BMW Z1 Club Nederland

Ardennen 2003

Vier dagen er even tussenuit. Wel lekker natuurlijk. Op donderdag 16 oktober eerst met z’n achten golfen op een van de mooiere banen van de Benelux, Durbuy; echter we bleken met z’n zessen, drie Z1’s en een BMW voor de golftassen om op tijd om af te slaan. Kort voor de afslag op de eerste tee een telefoontje, -wat zijn die mobieltjes toch makkelijk-, dat Jaap en Ineke nog in de buurt van Luik zaten en dus mogelijk later zouden aanhaken. Dit gebeurde. Wie er won? Jan (Maarten Lafeber) Staps. Over de eerste 9 hols 23 punten. Da’s veul voor de niet golfers onder u. Hij won de wisselbokaal, ter beschikking gesteld door Henk. Deze bokaal en andere prijzen werden bij een voortreffelijk diner in een ander hotel in de buurt tijdens een mooie speech, uiteraard door Henk uitgereikt. Jan wist echter nog niet wat de consequentie van het winnen van de bokaal was; hij mag namelijk volgend jaar de golfdag organiseren. Ik denk dat dit een hele klus wordt, omdat er veel meer liefhebbers zullen zijn die mee willen doen. Ik zou je nu maar vast bij hem aanmelden, dan komt u in ieder geval op de wachtlijst.

De volgende dag togen we op ons gemak via verschillende routes, -TomTom gaf wat anders aan-, naar Marche-en-Famenne. Na het inchecken in het hotel druppelden andere deelnemers van de dagen binnen. Tot een uur of een, koesterden we ons buiten in het zonnetje onder het genot van koffie en een praatje over de rit vanuit huis naar het hotel, totdat Henk als organisator namens het bestuur, achter voorzitter staand, een ieder welkom heette.

In het kort: niets moest; alles mocht. Met andere worden er stond niets op het spel. De routes die we thuis hadden gekregen, waren in de vorm van “bolletje – pijltje”. Na een toelichting, wat dit inhield, verlieten de equipes solo of in groepjes binnen enige tijd het parkeerterrein. Het bleek een mooie route, weinig verkeer en voor ieder wat wils. Voor de een natuurschoon voor de ander ‘mooie’ bochten. Onderweg stopten de Stapjes en wij (wij reden samen op) in het kleinste stadje van Europa, Durbuy, waar in korte tijd veel meer equipes neerstreken om de lunch te gebruiken. Na het vervolmaken van de rit en een of twee biertjes gingen we op naar een voor ons apart gereserveerde ruimte. Slechte akoestiek, iets voor een stel hooligans, of was men in het hotel voor ons gewaarschuwd dat we de beesten zouden kunnen uithangen? Enfin (mijn Frans wordt ook steeds beter) na een opfrisser dineerden we boven in het kerkgebouw; de een vis de ander vlees; echter eerst nadat vrijwel de hele zaal was verbouwd. Dus toch hooligans. Ze konden niets laten staan alle tafels werden verzet, totdat men als groepje bij elkaar kon zitten. Inmiddels speelde er wel iets anders. De organisatie van de dit weekend had tijdens het rondzenden van de stukken schildjes meegestuurd en en passant (weer Frans) laten weten dat degene die deze op de ludiekste wijze op zijn auto monteerde een prijs zou winnen. Jury: Vet; ja Roland, maar al tijdens het diner bleek dat ook zijn vrouw, Merel, zich ermee zou gaan bemoeien.

Goed, na het diner naar beneden, naar de bar, alwaar de sterksten nog een of twee afzakkertjes namen. Hierbij meldden zich nog twee laatkomers. Onderweg turboproblemen misschien? Kan ook zijn dat er een is vreemd gegaan. Overstap van BMW naar Lexus zou enige vertraging kunnen hebben opgeleverd.

Volgende dag, zaterdag 18 oktober: ontbijt om negen uur en nog voor het vertrek van de eerste equipes vielen er nog enkele bestuursleden met hun gades binnen. Bruiloft gevierd of iets dergelijks. Ze keken niet al te fris uit de ogen.

De dag zelf: ruim 200 kilometer voor de boeg of voor de wielen. Al snel een groepje van twee Z1’s. Wegwezen, snel tanken en de sokken erin. Die Belg kan er mee terecht. Tijdens het tanken had ik hem gevraagd of hij met ons mee wilde rijden of aanhaken zogezegd. Alleen is maar alleen immers. Dus met z’n drieën verder. Nu dat wisten we al snel. Omdat we verzuimden de dagteller, bij het laatste bolletje op 0 te zetten, (da’s ook een werk trouwens tijdens het sturen door de spaken van je stuurwiel heen) reden we het volgende orienteringspunt voorbij en namen Richard en Els de kop. Auto met standaard motor, maar hij ging als de brandweer, Top-rot, naar boven, haakse bochten; we konden slechts met moeite bijblijven. Totdat hij zich vergiste en wij weer konden passeren. In de loop van de dag hoorden we dat de meesten zich ergens onderin, waar de zon nog niet scheen bijna hadden laten verrassen door gladheid. De bladeren van de bomen in combinatie met nachtvorst….. alles liep goed af.

Net als de rit van gisteren was ook deze weer wonderschoon met veel natuurschoon, weinig tot geen verkeer, veel jagers in de bossen, mooie en minder mooie wegen. Een compliment voor degenen die deze ritten uitzetten. Alleen in het vervolg de afstanden laten doortellen graag, anders moet ik naast m’n TomTom nog een tripmaster gaan aanschaffen.

Rond een uur of vijf druppelden de laatsten zo ongeveer binnen. Een deel buiten op het terras, anderen binnen genoten van een drankje, totdat we weer naar boven konden om het diner te nuttigen. Gesprekstof genoeg, totdat Roland een hem bekende aankondigde die de prijsuitreiking zou doen. In eerste instantie dacht ik: heeft ze het toch voor elkaar en gaat Merel alsnog haar stem laten gelden, maar nee ……er kwam een Ier binnen. Zijn naam is me ontschoten, maar hij vertelde een verhaal…. Het kwam er op neer dat nagenoeg elke equipe afviel voor een eventuele prijs. Waarom? De een had geen originele bordjes gebruikt, de ander had ze verkeerd om gemonteerd of ze zaten beiden achter. Nee dan die man uit Odoorn. Smid van beroep geloof ik. Hij had het voorste sleepoog tijdens het zingen met de hand afgezaagd en daar een stalen constructie op gelast. Het was me niet eerder opgevallen, maar toen ik zondag op de weg terug achter hem reed, zag ik dat de linker kant van zijn auto een stuk lager lag. Het gewicht van die constructie waarschijnlijk. Zeer inventief gemaakt en terecht prijswinnaar. Wie was nou die Ier…… dat hoorde ik pas later. Het bleek Roland Vet, verkleed met pruik en muts op. Onherkenbaar in doen en laten, alsmede woord en gebruik.

In ieder geval, na het eten wederom naar de bar, ja het wordt eentonig en toen in de kleine uurtjes naar bed. Zondag afscheid van elkaar. Een groepje rijders had er nog geen genoeg van en reed via Duitsland terug.

Ik denk dat ik namens alle deelnemers spreek: bestuur en zeker Henk en Mieke bedankt. Voor degenen die niet wilden, konden of anderszins afwezig waren…. Jammer je hebt wat gemist.

Mede namens Alie

Bob Halsema
Garderen 20 oktober 2003