BMW Z1 Club Nederland

Eifel 2004

Op 15 mei 2004 verzamelden zich in Montfort 31 Z1’s voor het begin van een veelbelovend weekend. Het lijkt wel een grote familie met leden die toevallig allemaal een Z1 hebben. Als je niet van zoenen houdt ben je slecht af.

Hoewel wat fris maar met veel zon vertrok de groep, na het nuttigen van een heerlijke verse vlaai, richting zuiden, voorzien van indrukwekkende tourplaten.

Jolanda, de immer perfecte organisatrice, drukte ons wel op het hart de stukken op de autobaan die gereden moesten worden in groepsverband, niet harder te gaan dan 140 km/u. Ze kent haar pappenheimers al goed.

Van een kapotte koplamp had nog niemand gehoord, maar Martin bleek die bij aankomst in Montfort wel te hebben. Bij het stoppen om de meegekregen lunchpakketten te verorberen bleek Jan Staps het volgende slachtoffer. De beschuldigende vinger werd geheven naar zijn voorganger Roland, die dit afwees omdat juridisch bewijs niet te leveren was. Met grijs plakband in de vorm van een kruis werden de glazen bijeengehouden. Er werd met Hofman gebeld, die ‘s avonds in het hotel zou komen.

De Eifel is een vulkanisch gebied, ik was me er nooit van bewust dat het zo hoog was, maar als je de mooie wegen met veel haarspeldbochten uitzoekt dan wordt je dat wel gewaar. Later bleek dat ook uit de kuurhotels, al waren die wel een beetje vergane glorie. Bijzonder vonden velen de vele koolzaadvelden, met hun prachtige gele kleur die goed contrasteerde met het groen van de andere velden en dan die speciale geur. Het voordeel van een cabrio: één met de omgeving en zijn geuren.

Zo tegen vier uur arriveerde een ieder in Burgen, waar de vriendelijke eigenaar ons ontving. Het was niet het type dat wij voor ogen hadden maar een met heel andere invloeden. Wellicht die uit een droomwereld, vandaar de grote kabouters, giraffen, kangoeroes en schapen. Wel in opgezette vorm, een zeer leuke aankleding van het restaurantgedeelte. Na een geanimeerde bijeenkomst in de zonnige tuin, bleek dat er nog 4 motorrijders waren, maar verder alleen de Z1-familie. Het diner bestond uit buffet en bediening. Daarna nog heel wat gekeuvel in de bar, maar de meesten maakten het niet te laat, want de hele dag in de buitenlucht maakt slaperig.

 

Jolanda gaf aan dat we de volgende dag niet in groepen geformeerd zouden worden. Een ieder kon vanaf 8.30 tot 10.00 ontbijten en zelf op pad gaan, en dan in het bijzondere plaatsje Bernkastel/Keus de lunch gebruiken. Maar zo gaat de familie niet met elkaar om. De volgende ochtend, na een enkele monteurische ingreep van Martin, vertrok de club in kleine groepjes en die kwam je dan later wel weer tegen op een terrasje of in Bernkastel/Keus. Genoten werd er van de prachtige omgeving, mooie bochten en de koolzaadgeur, nou ja.

Aangekomen in Bernkastel/Keus aan de Moezel zagen we een kasteelrestaurant, maar dat stond wel op het hoogste punt, te bereiken via een steil pad. Halverwege was er echter ook een restaurant met een zeer mooi uitzicht over de Moezel. Je bevindt je in de bocht van de rivier en dan kan je naar beide richtingen ver kijken. Het was een hele klim voor mensen die niet aan lopen gewend zijn, maar het was de moeite waard. Na de lunch even snel het stadje bekeken. In het centrum smalle straatjes met houten vakwerkhuizen. Kennelijk kampte men in de jaren 1700 al met ruimtegebrek, anders is het niet te verklaren dat de huizen op de begane grond minder diep zijn dan op de 3e verdieping. Het kan ook te maken hebben met de belastingheffing over de m2, dat speelde wel in Amsterdam.

Dan verder richting hotel, langs de Moezel met de zeer vele wijngaarden, klein van formaat en lekker steil. Al met al een zeer mooie omgeving. Bij het hotel aangekomen bleek er al een groep te zijn die geprobeerd heeft af en toe een stukje te vliegen. Wij konden dat zeker niet, aangezien wij achter een op topsnelheid van 80 km/u, rokende 2-takt goggomobiel reden. Inhalen was geen optie vanwege de vele tegemoetkomende motorfietsen.

Het buitenterras stroomde langzamerhand vol met enthousiaste deelnemers. Het diner zou wat later beginnen, aangezien wij wilden wachten op een echtpaar uit Brunssum, dat ‘s nachts om 3 uur naar huis teruggegaan was om even een andere auto op te halen, door te rijden naar Spanbroek boven Alkmaar, te genieten van hun dochter die meedeed aan de Nederlandse turnkampioenschappen, dan weer naar Brunsum, Z1 genomen en weer naar Burgen. Ja dat zijn de echte fanaten.

 

 

Het diner was niet een schnitzel zoals meestal in Duitsland, maar een zeer uitgebreid buffet met voor de liefhebbers zoals Berna borden met negerzoen, alles in ruime mate aanwezig. U herinnert zich nog de kabouter hierboven, die is verplaatst naar het restaurant maar nu getooid met een Z1 shirt. Halverwege het diner kwamen de heer en mevrouw Hofman aan met de beloofde onderdelen, maar in de haast waren ze kennelijk het een en ander vergeten.

Terwijl het diner nog in volle gang was begon de heer Hofman met de vervanging van Jan’s koplamp. Sleutelen aan een Z1 doe je nooit alleen, alras stond 2/3 van de heren om hem heen, al discussiërend met borden vol vlees en nagerechten. Voorwaar een bijzondere vertoning. Kennelijk niet bestand tegen zoveel toeschouwers vorderde de vervanging maar zeer traag en lukte het ook niet erg, met de conclusie dat de maat van het glas niet goed was en de auto zeker schade had gehad, hetgeen beide onjuist was. Martin heeft thuis zonder kijkers het klusje binnen 45 minuten geklaard.

Wat te doen als de meeste heren buiten staan. De dames verwisselden van tafel en bespraken kennelijk hun genoegens of ongenoegens over de Z1-rijders, maar gezellig werd het. In het donker zonder zaklantaarn kan je geen auto’s repareren, dus voegden de kijkers zich weer bij hun partners. Al met al bleef een ieder aan de tafels zitten, met een lekker drankje. John wist zijn tafelgenoten in vervoering te brengen met een aantal zelfbedachte mixjes die zoet maar sterk bleken te zijn maar ook bijzondere initiatieven voorbrachten, maar dat moet U maar eens aan de kangoeroe vragen.

Voor de volgende ochtend viel het begin van 9.00 uur niet helemaal mee, maar dat weet je als de nachten kort zijn. Een groep ging direct naar huis, een andere via het mooie stadje Monschau en een groep onder leiding van Patrick via de Nürburgring, om daar eens een kijkje te nemen. Wat wij niet wisten is dat hij daar al vele keren geweest is en op de baan gereden heeft. Verder waren wij er niet van op de hoogte dat je een kaartje kan kopen, de baan op en maar zien of je er ook heelhuids vanaf komt. Motoren, auto’s, beginners, professionals een ieder rijdt door elkaar, op een baan die niet vlak en daardoor zeer onoverzichtelijk is. Wat er zich achter een heuvel bevindt weet je niet. Je ziet er van alles, Porches, Lamborghinis, Dodge Vipers, Lotussen etc. Eerst maar even een plaatsje gezocht bij de oprit van de baan, een soort pitsstraat zonder de bekende poezen. Patrick en Peter verkenden eerst maar eens de baan, dat bleek goed te gaan, maar de bijrijder had veel werk om in te seinen wat er links en rechts gebeurde. John dacht “mijn auto waag ik er niet aan, maar ik verzin wel wat” en hoe. Porsche 911 type 936 in raceuitvoering stopte vlak bij hem, deur opengemaakt en gevraagd of hij mee mocht rijden. Dat mocht, maar dat heeft hij geweten. Wat bleek, het betrof een leuke jongedame van 23 jaar, weliswaar met lippiercing maar niet voor een kleintje vervaard. Ze reed de ideale lijnen en een ieder die daarvan afweek werd opzij gedrukt met een vriendelijke groet als bedankje. Heuvelop zonder uitzicht met 240 km/u. Ik dacht “dat wil ik ook meemaken na Martin” en na gehoord te hebben van John dat ze de sterren van de hemel reed, ingestapt. Na enig geworstel met de 4-riemsgordel van start, bang was ik niet. Het lichaam verzet zich echter tegen de krachten in de bochten en de maag is er ook niet aan gewend. De dame stuurde zeer ontspannen, ze doet dit al 5 jaar bijna ieder weekend, geleerd van haar vader, de auto zeer goed in de hand, niet uitbrekend maar lekker corrigerend. Moegestreden stapte ik zwetend en pips uit de auto. Een enerverende ervaring die naar meer smaakt, alleen liep ik 3 dagen als een oude man, zoveel hadden de spieren te lijden gekregen. Na mij mochten Jan Linders en Ot een rondje mee, daarna schluss.

Een bijzondere afronding van een zeer plezierig en goed georganiseerd weekend, waarvoor ik namens een ieder Jolanda en Patrick hartelijk dank zeg.

Roland.