BMW Z1 Club Nederland

Donderdag 28 september 2006

Eifel-weekend BMW Z1 gaat van start

Leuk, als je ver weg woont dan kan je vroeg op, om 6.45 uur weg te rijden. De zon stond nog niet te stralen aan de hemel dus de kap maar even dicht. We willen het weekend open rijden, dus open kan nog lang zat. Op naar Keram, BMW-dealer bij Maastricht-Airport. Een imposante showroom en werkplaats. Wij werden zeer enthousiast onthaald.
Motor maar even laten draaien om een monteur te laten luisteren naar een wat droog geluid dat zich het weekend daarvoor manifesteerde. Ik was al naar de eigen dealer geweest, maar toen was er niets te horen. De chefmonteur van Keram luisterde even. Advies om op niet al te lange termijn de rol van de distributieketting en dan meteen de ketting te vervangen. Deze stond op de planning voor 2007 (denkt U daar zelf ook aan ???). 2 weken geleden bleek mijn accu ondanks de druppelaar na goed 2 jaar kapot te zijn.
Prima ontvangst met voldoende vlaai, broodjes en koffie. We waren mooi op tijd. Een opkomst van ca 35 Z1’s geeft toch 70 mensen, dus je kunt wel nagaan hoeveel wangen er werden beroerd om een ieder weer hartelijk te begroeten.
De grote showroom stond vol met allerlei modellen en ook de 2 meest recente. De BMW 3 coupe is niet een sedan met een ander dak maar een echte coupe, bijna een ieder vond het een plaatje. De Z4 M coupe gaf verdeelde reacties, A-stijl te veel dode hoek, om over de C-stijl maar niet te praten. De binnenspiegel is niet vierkant maar trapeziumvormig evenals de achterruit, derhalve een piepklein zichtoppervlak. Dat wordt nog even wennen of misschien wel nooit.
Nadat bijna iedereen gearriveerd is heet Cock namens het bestuur een ieder welkom en deelt Willem de roadboeken uit. Het weekend daarvoor hadden wij een eendaagse rit uitgezet door professionals, dat viel veel te moeilijk uit. Ik rekende weer op een bolletje pijltje, maar nee de nieuwe techniek heeft hier ook zijn intrede gedaan. De GPS werkt voor U, dat was wel even wennen. Ik ben het soms niet altijd met mijn dame eens, dat zou wat worden. Uit voorzorg had ik al een detail en grote kaart meegebracht.
Na de uitleg van Cock verzocht ik om 2 creatieve hulpen. Velen zagen de bui al aankomen, zoniet Caroline en Gina die zich aanmelden, om naar bleek een dagverslag te maken. Laat ik nou toch denken dat we allemaal op school opstellen moesten maken of hebben we er daardoor zo veel afkeer van gekregen dat we het nu niet meer aandurven? Cijfers worden er niet gegeven, maar de waardering is altijd groot.
Volgende keer weer nieuwe kansen!!!!!!!

We konden individueel of in groepen starten. Wij startten als 3e groep, voor de grote groep snelle rijders. Nico en Marian sloten zich bij ons aan, maar moesten de koffie en lekkernijen overslaan om nog aan te kunnen sluiten. Wij mochten voorop rijden, maar het roadboek daar moest tocht wel even aan gewend worden. Er stonden niet echt plaatsnamen in en dat leidde weleens tot verwarring.
De lunch werd gebruikt bij een imbiss annex slagerij, onze wagens trokken daar al reeds veel belangstelling. Maar of we nu te goed gegeten hadden of dat het het mooie weer was, bij 265 266 ging het mis. Overleg, terug, maar dan ben je de stand kwijt en wordt het nog lastiger. We dachten weer goed te zitten, toch niet, dan maar een stuk zelf proberen. Dan kom je ook op mooie plaatsen, maar niet de juiste. Overleg. Democratisch besloten dan maar rechtstreeks naar de eindbestemming te rijden via kleine weggetjes. Wij hadden een tom tom mee maar er niet aangedacht die te gebruiken. De volgende dagen wel, want nu kwamen de genoemde wegnummers in beeld. De Duitsers zijn daar maar zuinig mee.
Mooie tocht gereden, kwamen wij als eerste bij het hotel aan, waar Bart en Erna door de waard direct werden herkend van hun verblijf in mei dit jaar. Dat doet een mens deugd. Na een gezellig drankje op het terras, gevolgd door een gezellige maaltijd, gingen wij niet al te laat naar bed. Vanaf 's morgens 5.30 uur waren we in touw. Je wordt door zon en wind wel rozig.
Zondag al weer naar huis, maar eerst nog een tussenstop bij de Nordsleife. Bob ging ons voor, maar daarna nam Albert het over want hij had instructies van zijn zoon waar wij een aantal mooie bochten konden bekijken. Ik hoopte nog onze racevriendin te treffen, maar die was daar niet aanwezig, wel andere rijders, maar je bent toch kritisch geworden en wil niet zomaar bij een ieder instappen. Als je dan ook daar een Porsche ziet staan waarvan de zijkant behoorlijk gekneusd is dan wordt de animo iets minder. Wij dronken nog een kopje koffie bij een leuk café liggend 3 meter onder/naast de baan. Gelukkig lagen er alleen frieten op ons bord en geen verdwaalde motorfiets of motor met zijspan. De gloednieuwe Aston Martin Zagato reed te langzaam om maar enig gevaar op te leveren. Je kan er uren blijven kijken, maar Wim, Evelien, John, Kim, Merel en ik gingen nog even op kraamvisite bij de jonge Pisters, een toekomstige Formule 1 coureur? We zullen het op de voet volgen.
Een prachtig weekend, mooi weer, gezellige mensen en mooie tochten.
Bedankt

Roland Vet.

Vrijdag 29 september 2006

Martin heeft er bij het vertrek al een dagtaak opzitten. Eerst heeft hij moeten zorgen dat Herman & Trudy in kunnen stappen, want over de deur heen gaat zo moeilijk. Daarna nog even een lampje verwisselen bij Bob. Na enige discussie over het geluidje dat Bob’s auto maakt, lijkt het erop dat Bob toch aanneemt dat de snaar te slap is, maar het schijnt dat Alie dit wel gewend is.
We vertrekken om 10.00 uur, met 10 auto’s achter Wim en Sonja aan. Wolken zijn er niet veel en het zonnetje verwarmt ons al snel. Deze route hebben we 2,5 jaar geleden ook al gereden, maar hij blijft even mooi. Zoals overal in Duitsland ontsieren de windmolens jammer genoeg wel het landschap. Maar, als het weer meezit, blijft de Eifel toch een fantastisch gebied om met de Z1 te rijden. Vlakke wegen, scherpe bochten, het is er allemaal. Maar in de dorpjes is er geen kip op de weg.
Het eerste het beste tankstation wordt opgezocht. Zien tanken, doet tanken dus er arriveren nog meer Z1’s. Het duurt wel een tijdje voordat alles weer vol is en we verder kunnen. Op het sein van Wim gaan we vertrekken, ditmaal met 15 auto’s.
Je komt wel herkenningspunten tegen onderweg. O.a. de Mercedes-garage waar Bart 2,5 jaar geleden kosteloos werd geholpen met een slangklemmetje. Het blijkt dat je in Duitsland bij een vreemde garage toch enthousiast wordt geholpen zonder dat ze daar geld voor vragen. Gisteren hadden wij dit zelf bij een Opel-garage toen wij problemen hadden met onze spoorverbreders. We hoefden niet eens om hulp te vragen, ze kwamen al meteen naar buiten en boden hulp aan.
Met 15 auto’s ontstaat wel een mooie rij van Z1’s. Dit is wel ’s lastig bij verkeerslichten maar we zijn al veel gewend. Wachten op elkaar, compleet, rijden maar. Blijkbaar zitten we nu zo hoog dat we de bewolking inrijden, waar het zonnetje maar moeilijk doorheen kan komen.
Waarom ze in Duitsland zoveel bochten in de weg maken, dat snap ik echt niet, dat maakt het toch helemaal niet leuk. Is zoveel meer werk, en kost veel rubber… Sommige mensen hebben er echt moeite mee getuige de piepende banden (ik noem geen namen).
We komen voorbij de Kuhstall, al gevonden door een andere groep Z1’s, waar we 2,5 jaar ook hebben gezeten tot wanhoop van het personeel. Het is tijd voor onze eerste koffiestop en de run op de toiletten begint meteen. Het eerste stuk van de rit wordt besproken, het “puberaal” gedrag van John heeft Kim toch even laten schrikken…
Na een heerlijke kop koffie trekken we van dorpje naar dorpje. Binnen de dorpen kunnen ze ons niet pakken op snelheid want het gaat netjes rustig. Echter, buiten de dorpen gaat het gas erop wat tot gevolg heeft dat de eerdere aanplakte groep ons los laat.
Toch wel jammer dat er nog tegenliggers zijn. Ik ben ik elk geval al voorbereid op spierpijn morgen want ik word bijna alle kanten op geslingerd in de auto. Zien racen, doet racen, tenminste daar lijkt het bij sommige mannen echt op. Of is dat toch het “kleine jongetjes”-gedrag dat hun tegelijkertijd zo leuk maakt?
In al die jaren dat ik nu al ritten meemaak met de Z1 club, heb ik nog nooit een situatie meegemaakt die echt op het randje is. Daar is nu verandering in gekomen. In tegenstelling tot de vastgelegde route besluiten we Bernkastel in te gaan om te eten. Om daar te komen moet je door een tunnel. In een tunnel kunnen de mannen zich eigenlijk nooit inhouden en waar 50 mag wordt zelfs 150 gereden. Echter, aan het eind staat een verkeerslicht en ja hoor ROOD!!! Wim en Ben kunnen nog op tijd stoppen, Ron moet naar links uitwijken. Jan en Cock kunnen ook nog op tijd stoppen en we houden allemaal ons hart vast… Gelukkig heeft iedereen toch op tijd kunnen stoppen, en een diepe zucht van opluchting is op z’n plaats.
Na het eten moeten we weer door dezelfde tunnel, maar iedereen is nu voorbereid. In plaats van het motorgeluid laten de claxons zich horen. De herrie moet hoe dan ook gemaakt worden.
Het weer is prachtig, waar hebben we het toch aan verdiend.
Op sommige stukken kun je lekker op je gemak rond kijken en ziet dan verrassende dingen. O.a. een Trabant-verhuur en een “Kanninchenvilla”. Het is een ontzettend mooie route, die ook zeker voor herhaling vatbaar was.
Onderweg houden we nog een picknick, Ben heeft gezorgd voor een volle tas met lekkernijen van de bakker. Die gaan er ook echt in als koek. De behoefte aan koffie begint weer te stijgen en we zien weer een mooi terrasje. Als we eenmaal zitten komt er een Opeltje langs en vraagt of wij de weg weten naar de supermarkt. Tuurlijk, Jan is overal bekend en weet haarfijn uit te leggen waar ze naar toe moet. De rest is in eerste instantie zo perplex dat ze nog niet reageren, als ze weg is heeft iedereen pas door dat Jan haar gewoon een kant heeft opgestuurd.
Het terrasje waar we zitten is tevens een ijssalon en Ben komt naar buiten lopen met een heerlijk Italiaans ijsje. Dit lokt de opmerking van Ruud uit dat Ben ook alleen maar aan zichzelf denkt. Een minuut later moet Ruud deze opmerking beschaamd inslikken, want Ben had de gehele rekening voldaan. Over alleen aan jezelf denken gesproken…
We zijn nog maar een paar kilometer van het hotel verwijderd en we rijden snel door. Nog even een borreltje op het terras, opfrissen en het avondprogramma kan beginnen.
Vanavond hebben we een buffet en blijkbaar ook een programma. Een sjeik komt binnen met een van zijn haremdames en zij geeft een show weg. Uiteraard zijn er weer diverse mannen de klos om ook een demonstratie buikdansen te geven, dit tot hilariteit van de dames. Ron is zo sportief om samen met de haremdame een demonstratie te geven en gelukkig staat dit helemaal op film. Petje af Ron, heel goed gedaan.
Daarna wordt er een leuk muziekje opgezet en gedanst. Om 0.30 uur gaan bij mij de lichtjes uit en verdwijn ik, als een van de laatsten, naar boven om te gaan slapen. Morgen is het weer vroeg dag.
Groeten,
Caroline.

Zaterdag 30 september 2006

165 km

Speeddating
Tijdens het ontbijt werd er “gespeeddate”. Wij, als teamleider, boden aan: 1) rustig rijden, 2) leuke stops en 3) gezelligheid. Joep, Margriet, Jos en José reden met ons mee; de rest van de club zagen we natuurlijk onderweg………………..

10.00 uur
Vertrek vanuit Hotel Waldeck. De lucht was nog vochtig, laag hangend tussen de heuvels. Al gauw brak de zon door en dat is de gehele dag zo gebleven.
Heerlijke cappuccino en ’n prachtig uitzicht op onze eerste stop. Bij het wegrijden kregen we telefoon van Sonja over het lunchadres. Inderdaad, geweldig!
Aansluitend bezochten we Schloss Burresheim.
Via een bijna Umleitung reden we een prachtige route. Heuvelachtig met veel groen en stille dorpjes.

16.20 uur
Terug in Burgen. Op het terras Jolanda en Patrick met zoon Xavier! Echt leuk!
Tegen zessen begon het te regenen en dat is helaas zo gebleven, na dit weekend was echt de zomer voorbij.

19.30 uur
Aan tafel.
Met: I beg your pardon, I never promissed you a rose garden (of zoiets) ging de avond van start met veel Deutsche en Englischen Musik. Deze dame kon zeer goed saxofoon spelen!

Zondag
Terugkijkend op een zeer geslaagd weekend, georganiseerd door de kersverse moeder Jolanda ging iedereen na het ontbijt weer lekker naar huis. Handje/kusje en tot de volgende keer!
AUF WIEDERSEHEN!!!!!!!!

GINA.