BMW Z1 Club Nederland

Verslag 1: Sluitingstocht 2004

Je raakt eraan gewend en misschien is het wat eentonig aan het worden, maar het was weer fantastisch!

Vrijdag 17 september j.l. bereikten we het verzamelpunt na veel files en een klein stukje omrijden (de N278 gaat echt twee kanten op, wij gingen na bij het bord België te keren pas de goede kant op; overigens waren we niet de enigen, want al snel kwam de Z1 van Evert-Jan en Brigitte in zicht). We kwamen nog net op tijd aan voor de koffie met een heerlijke vlaai.
Daarna snel weer instappen en na een uurtje rijden kwamen we bij de Alfa bierbrouwerij aan. Ook daar weer koffie met vlaai en na een korte maar krachtige rondleiding snel naar het proeflokaal, waar we ons heerlijk brood en natuurzuiver bier goed lieten smaken.
Een leuke route terug naar het hotel, een borrel aan de bar, omkleden en naar het diner dansant.
Na een herhaald bezoek aan de bar, prima geslapen.

Zaterdag opstaan met de zon hoog aan de hemel, dan kan de dag toch niet meer stuk. En dat klopte ook, weer een prachtige tocht, een goede lunch en na afloop enkele drankjes op het terras van het hotel waar je een geweldig uitzicht over het glooiende landschap had.
's Avonds eenieder keurig gekleed, zelfs aan de oproep dasje/jasje werd gehoor gegeven, prima gegeten en heerlijk gedanst.
Als klap op de vuurpijl prijsuitreiking. Tijdens de tocht moesten we wat vragen beantwoorden en wat nog nooit gebeurd is, we hadden de eerste prijs. Weliswaar gedeeld met Ineke en Jaap maar toch.

Zondag nog een tocht en bezoek aan kasteel Hoensbroek, terug naar het hotel voor een uitgebreide lunch, afscheid nemen en huiswaarts.
Al met al weer drie geslaagde dagen, dus Cock en Richard bedankt.

Groet,
Joke en Ed Kloots.

Verslag 2: 17 18 19 september, de bijna-slotrit in Limburg

Nederland is niet groot maar wel vol met auto's en dan blijkt Epen in Zuid-Limburg toch ver weg te liggen.
Alhoewel het weer tijdens de voorgaande dagen niet best was, waren de bekende weergoden ons zeer gunstig gezind. Kap open tijdens het hele weekend met zeer veel zon en een lekkere temperatuur.
Cock en Richard ontvingen ons in een mooi hotel in Epen met o.a. de bekende vlaaien, maar ook met de niet zo veel voorkomende rijstevlaai, waarvan sommigen er wel 2 namen ....... !

Wij waren uiteindelijk met 13 equipes, die een zeer gedetailleerd routeboek kregen overhandigd. Later vernamen wij dat de uitzetters van de tocht geconfronteerd waren met een probleem, namelijk een afwijking in kilometers tussen een BMW en een Z1. De tocht werd meerdere malen gereden om dit op te lossen, maar Richard – geboren en getogen in Doenrade – bleek dat graag voor ons gedaan te hebben.
Wij kregen niet zomaar een routeboek, er werd een vragenlijst bijgevoegd die er niet om loog. Kerkelijk moest je goed in je schoenen staan, menig kapelletje werd aangedaan en onderzocht, alsmede een groot klooster met kerk. Verder werd een beroep gedaan op onze waterkundige kennis, want hoe weet je nu de inhoud van een watertoren die wel op 60 meter hoogte zit?
 

Vrijdagmiddag togen wij naar de Alpha Brouwerij, een van de weinige zelfstandige brouwerijen in Nederland, die zich onderscheidt door gebruik te maken van bronwater. Niet voor het reinigen van de tanks etc, maar om als water toe te voegen aan de gerste/hop-pap om tot bier te worden. Dit bronwater komt uit Duitsland van 60 km ver en doet er volgens de koolstofmetingen van TNO circa 6000 jaar over om bij de brouwerij te komen. Het schijnt een gigant van filtergesteente te zijn. De brouwerij doet het erg goed, maar ze mag niet uitbreiden qua oppervlakte aangezien zij gelegen is in een natuurgebied. Ons werd in sappig Limburgs uitgelegd hoe bier vervaardigd wordt en welke ingrediënten er gebruikt worden. Zaterdags wordt er niet gewerkt, maar we kregen een goede indruk van het geheel. Het exportbier naar Amerika wordt niet in kratten verpakt, maar door studenten handmatig overgepakt in kartonnen verpakking, dus nog echt handwerk.
Het aangenaamste was wel het proeven van de verschillende soorten. Dat gaat niet zoals bij wijn een slok en dan uitspugen, nee dit ging per vol glas. Er was maar één echt klein glaasje. Kenners lieten weten dat het een prima biertje is.

Dan richting hotel voor het Limburgs buffet. Na eerst ondergetekende te hebben opgeduwd, die met een kapotte accu bleek te staan, ondanks het gebruik van een druppelaar. Tip: laat regelmatig uw accu doormeten, want het is zomaar gedaan.
We reden door een redelijk heuvelachtig gebied, waar de dorpjes zich lijken aaneen te rijgen, wat de volgende dagen nog meer tot uiting kwam. De grotere plaatsen vertoonden zich als een royaal opgezette stad met veel groen. Af en toe was er een steile klim met leuke bochten.

Het buffet speelde zich af in een ruimte alleen voor ons en voorzien van een echte dansvloer. Limburg is het land van de liederen, en wie kan die beter vertolken dan een heuse troubadour. Een dansje werd af toe aarzelend gemaakt. Richard zong zeer verdienstelijk een duet met de troubadour. Ook blijkt hij bij de schutterij dwarsfluit te spelen.

Zaterdag een zeer zonnige dag. In 2 groepen werd de tocht ondernomen. Voor een koffiestop waren geen afspraken gemaakt. Maar dan zie je zo rond 1 uur 6 Z1’s geparkeerd staan waarvan de bestuurders en partners op de stoep zitten voor een bakker die ook koffie tapt. De 2e groep dacht ‘ja wij dan ook maar iets, maar niet op de stoep’. Een terrasje, okay, koffie met vlaai. Oeps, die waren er niet genoeg. In een sprintje naar de bakker. Jammer, geen rijstevlaai. Maar appel is ook goed natuurlijk.
Genietend van een mooie omgeving, af en toe versperd door racefietsers en motorrijders die het daar ook mooi vinden, weer richting hotel, je hoofd brekend over de moeilijke vragen die opgelost dienden te worden. Wij wisten niet dat er voor een ieder een prijs zou zijn, zodat we in het hotel nog na hebben laten zoeken hoeveel m2 Limburg is en hoeveel gemeentes het heeft.

Nu geen buffet maar een ieder stijlvol gekleed en netjes bediend aan tafel. Een tweemans-band liet van zich horen en de voetjes gingen flink van de vloer.

De laatste ochtend naar kasteel Hoensbroek. Het zou vlakbij zijn, maar de uitzetters maakten er 40 km van. Een kasteel dat goed gerestaureerd is en zulke smalle stenen draaitrappen kent dat er stoplichtjes zijn om botsingen te voorkomen. Het was vroeger een ideale tijd, bijna in elke ruimte ook in de gangen een echte poepdoes achter een gordijntje. Om bij het kasteel te komen kregen we een stukje Limburg-stad te zien. Wat een rotondes en wat een industrieterreinen. Richard wilde voorkomen dat wij Limburg alleen zagen als prachtige heuvels met vergezichten en karakteristieke hofboerderijen, maar nee er wordt ook hard gewerkt.

Na een prima warme lunch was dit gezellige en uitstekend georganiseerde weekend weer bijna voorbij.

Cock en Richard hartelijk dank voor jullie inspanningen,

Roland Vet.