BMW Z1 Club Nederland

Slotrit Sauerland 2005 - Vrijdag 26 augustus

Precies om 8.15 uur zijn Cock en Riesj bij ons in Ospel. Alles is gepakt en we kunnen vertrekken. We rijden met 2 auto’s naar Arnhem, onze eerste stop op weg naar Sauerland.
Het weer ziet er in 1e instantie goed uit, maar bij Nijmegen valt de regen met bakken. Spontaan begint onze ruitensproeier zich weer helemaal leeg te spoelen.
Vlakbij Arnhem rijden we Wim en Evelien voorbij. Direct zien we nog 5 andere Z1’s. We rijden gezamenlijk op naar de Roskam.

Over en weer kussen, blij elkaar weer te zien en iedereen is weer gezellig aan het bijbuurten.
Na de speech van Cock vertrekken we, slechts 15 minuten later dan gepland.

De regen valt al meteen weer op ons dak, dus we houden de kap nog gesloten. Wij rijden op navigatie achter Wim en Sonja aan. Totaal zijn we met 8 auto’s.
Zodra we in Duitsland zijn, gaat het gaspedaal meteen dieper, direct gaat het richting 200 km per uur, maar dat is maar heel even. We laten ons weer terugvallen op 160 km per uur. Cock had aangegeven dat er één snelle groep zou zijn (uiteraard aangevoerd door Bob) en de andere 2 zouden het wat rustiger aan doen… Nou, dus echt niet!
We twijfelen, zouden de achterste auto’s dit niet te snel vinden? Tijdens onze eerste stop om te tanken wordt het wel even gevraagd en niemand heeft bezwaar tegen het tempo.
We gaan van wegwerkzaamheden naar wegwerkzaamheden, tussendoor kan kort het gas erop gehouden worden.
We zien een groep voor ons rijden, vrij rustig. Het tempo is voor ons te langzaam dus wij rijden voorbij. Wie rijdt daar op kop, en kijkt niet echt blij? Jazeker, onze Bob van de “snelle” groep.
Om 13.00 uur gaat eindelijk de kap open, dat rijdt toch veel fijner. We nemen even een korte binnendoor route en komen weer de snelweg op. En ja hoor, welke groep passeren we weer op de snelweg? Bob met zijn volgers. Het gezicht staat nu helemaal op onweer!!!
Jan kan het niet laten en we tikken kort de 220 km aan met de kap open (alsof dat verschil maakt…) Het was de laatste kans want vanaf hier gaat het alleen nog binnendoor.
Ook binnendoor kun je gewoon inhalen. Nu zie je duidelijk het verschil tussen Duitsland en Nederland. Op een tweebaansweg maken ze gewoon ruimte. In Nederland zou de tegenligger geseind en getoeterd hebben, hier niet, hier maken ze gewoon meer ruimte…
We lunchen in Winterberg, en wie arriveert daar als laatste? Bob natuurlijk!
Tijdens de lunch blijkt waarom Bob niet sneller kan rijden. Hij heeft een fietscomputer geïnstalleerd in zijn auto maar die houdt op bij 140 km. Tsja, dan kun je in Duitsland niet de snelste meer zijn. Die fietscomputer is niet berekend op een snelle Z1.

Na lunch is het nog een klein stukje, ongeveer 50 km naar ons hotel. Daar aangekomen is de teleurstelling voor Petra en Jolanda groot bij het zien van hun kamer. Twee kleine bedjes verstopt achter een gordijn, zelfs dwars op elkaar geplaatst. Nee, dat wordt niet geaccepteerd en ze gaan om een normale kamer vragen. Op het balkon ziet Patrick dat de buren wel een mooie slaapkamer hebben. Wat blijkt, het is hun eigen kamer maar ze hebben vergeten één deur te openen…
Na het nemen van een afzakkertje in de bar, even lekker douchen en dan eten. Na het eten in buffetvorm gaan er al velen naar hun kamer. Zo’n 1e dag van een Z1 weekend is altijd erg vermoeiend…

Groeten,

Caroline.

Aanvulling voor zaterdag 27 augustus vanuit groep 4.
Bij vertrek vraagt Kees of hij direct achter Cock mag rijden, hij is anders bang dat hij het niet bij kan houden. Uiteraard is dat geen probleem.
Bij het 1e uitzicht staat de rest van de club al opgesteld en besluit Cock in het gras te parkeren. Kees wordt meteen bestraft voor het achter Cock rijden en zijn Z1 wordt helemaal met gras besproeid. Met een flesje water wordt geprobeerd het uiterlijk te herstellen, maar dat is nog niet tot tevredenheid.
Onderweg staat een man op straat zijn auto te wassen en ja hoor, Cock stopt. Tot grote hilariteit van iedereen gaat Cock de Z1 van Kees netjes schoonmaken. Jan regelt het verkeer in zijn veiligheidshesje…
Na afloop van onze rit moeten wij toch constateren dat wij allemaal veel verbrand rubber hebben ingeademd. Bij iedere mogelijkheid trok er iemand met piepende banden en veel geschud op. Normaal rijdt zo iemand achterin de groep, dan hebben anderen er geen last van. We hebben er ontzettend veel lol om gehad, en zaten er telkens weer op te wachten. Stralend stapte hij uit de auto, hij had geweldig genoten.
Tsja, en wie was dat dan? Kees, die graag vanwege de snelheid voorin wilde rijden (of was dat toch Eefke???)
Groeten,

Caroline.